Pochettino telah memegang banyak jawatan berprofil tinggi sepanjang kerjayanya; baru-baru ini, beliau menghabiskan satu setengah musim di Paris Saint-Germain, satu musim di Chelsea, dan sebahagian besar kitaran Piala Dunia bersama pasukan kebangsaan lelaki Amerika Syarikat.
Namun, beliau diambil bekerja terutamanya disebabkan oleh pencapaiannya di Tottenham Hotspur. Di sana, beliau mengambil alih sebuah kelab yang sedang dalam fasa peralihan dan menyegarkan skuad tersebut dengan pemain-pemain yang lebih muda.
Walau bagaimanapun, beliau tetap berjaya meningkatkan prestasi pasukan dalam Liga Perdana Inggeris—daripada purata 68.4 mata semusim dalam tempoh lima tahun sebelum ketibaannya, kepada 73.6 mata dalam lima musim pertama beliau mengendalikan pasukan tersebut.
Spurs juga berjaya mara ke lima peringkat separuh akhir (dan satu perlawanan akhir) dalam pertandingan domestik, serta mara ke perlawanan akhir Liga Juara-Juara musim 2018-19.
Bersama pasukan kebangsaan Amerika Syarikat, mungkin pencapaian terbesar Pochettino adalah keupayaannya memaksimumkan kelebihan atletik pasukannya, di samping mencungkil serta menyerlahkan potensi pemain-pemain muda seperti Malik Tillman dan, khususnya, Alex Freeman.
Pasukan Amerika Syarikat berjaya mengatasi lawan yang lebih lemah dalam Piala Dunia 2026; namun, kekalahan mereka kepada Belgium di pusingan 16 terakhir menunjukkan corak yang hampir sama dengan kekalahan kepada Belanda dalam Piala Dunia 2022 di bawah kendalian Gregg Berhalter.
Apabila berdepan dengan pasukan Eropah Barat yang berpengalaman dan bijak, taktik serta bakat pemain Amerika Syarikat—yang sekadar berada pada tahap sederhana—akhirnya menjadi punca kegagalan mereka.
Walau apa pun, visi di sebalik pengambilan individu seperti Pochettino dapat difahami. Gaya permainannya berpotensi meraih sokongan peminat dengan pantas. Bagi Manchester United, tiada perkara yang lebih bermanfaat selain daripada menggilap potensi teras pemain muda dalam skuad, dan mungkin juga mencungkil lebih ramai bakat muda daripada akademi kelab.
Cuma, teras pemain tersebut masih memerlukan sedikit penambahbaikan. Kelab itu membelanjakan wang yang sangat banyak untuk pemain yang lebih berusia dan/atau tidak berkesan, yang dalam sesetengah kes, diikat dengan kontrak jangka panjang: Rashford, Maguire, dan Mount diikat sehingga 2028; Dalot sehingga 2029; de Ligt, Ugarte, dan Zirkzee sehingga 2030; serta Tielemans sehingga 2031. Namun, selain itu, kelompok teras pemain yang berusia 24 tahun ke bawah tidaklah begitu mengagumkan jika dibandingkan dengan kelab-kelab lain yang lebih kaya berbanding United.
Enam pemain terbaik United yang berusia 24 tahun ke bawah—berdasarkan penilaian pemain di Transfermarkt—ialah Sesko, Mainoo, Baleba, Diallo, Yoro, dan Lammens. Nilai gabungan mereka ialah €340 juta; angka ini termasuk penilaian €75 juta untuk Sesko yang dianggap sangat meragukan. Dalam kalangan 10 kelab terkaya menurut data terkini *Deloitte Money League*, kelompok teras ini hanya lebih bernilai berbanding kelompok yang dimiliki oleh Arsenal dan bekas kelab Pochettino, Tottenham Hotspur. Arsenal kini berada dalam fasa yang menuntut kejayaan segera—dan berbeza dengan United, mereka benar-benar meraih kejayaan pada masa ini—yang bermaksud, dalam kalangan kelab setara United, kelompok pemain teras mereka mungkin hanya lebih baik berbanding yang dimiliki oleh Spurs.
Tugas Pochettino adalah untuk mengembalikan pemain-pemain mudanya ke landasan pembangunan yang betul. Jika nasib menyebelahi mereka dari segi kecederaan, tidak mustahil untuk beliau mencapai kejayaan yang memuaskan, terutamanya dengan kehadiran Mainoo, Santos, dan Baleba di bahagian tengah. Malah, walaupun beliau tidak berjaya mengubah pendirian bintang muda berusia 16 tahun, JJ Gabriel, yang berhasrat untuk pergi dan mungkin menyertai Real Madrid, Pochettino masih berupaya membina asas yang kukuh untuk pemain-pemain muda. Ini termasuk bukan sahaja Yoro dan Heaven, malah pemain remaja lain seperti pemain pertahanan Harry Amass (19) dan Godwill Kukonki (18); pemain tengah Jim Thwaites (18), Jacob Devaney (19—kini dalam tempoh pinjaman), Tyler Fletcher (19), dan Jack Fletcher (19). serta pemain serangan Shea Lacey (19), Tynan Thompson (18), dan Chido Obi (18, yang kini berstatus pemain pinjaman).
Walau bagaimanapun, ramai pengurus telah mencapai kejayaan jangka pendek di United. Kejayaan jangka panjang pula memerlukan tahap penyelarasan dan kesepaduan yang tinggi antara pengurus dan pihak pengurusan tertinggi kelab. Ini adalah sesuatu yang belum pernah berjaya ditunjukkan oleh United dalam sejarah terbaharu mereka, dan ia juga sesuatu yang tidak ditemui oleh Pochettino semasa di Chelsea.
Carrick dipecat hampir genap 40 tahun selepas United melantik Ferguson pada tahun 1986; musim itu juga merupakan kali terakhir United menduduki tangga ke-18 dalam carta liga selepas 10 perlawanan. Ferguson memerlukan lebih daripada tiga tahun untuk benar-benar memantapkan kedudukannya dalam jawatan tersebut; sejak persaraan Ferguson, United tidak pernah mempunyai pengurus yang mampu bertahan selama tiga tahun.
Kita sedia maklum bagaimana kelab bola sepak yang berjaya seharusnya beroperasi, dan kita juga tahu bahawa Manchester United jauh tersasar daripada landasan tersebut sejak kebelakangan ini. Tidak mustahil bahawa dengan pengalaman, kemahiran mengurus pemain yang ampuh, serta personaliti yang kuat, Pochettino mungkin menjadi individu yang akhirnya mampu mencungkil semula potensi sebenar United. Namun, selepas hampir 15 musim mempamerkan prestasi yang sangat lesu dan sukar dipercayai, kelab itu sendiri kini memikul tanggungjawab sepenuhnya untuk membuktikan keupayaan mereka.
